Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη εμπειρία

Αν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό.

Αποδέχομαι

300x600 R021

29 Σεπ 2015

Τρίτη Ηλικία και οι ανάγκες της

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Γράφει η Ξανθοπούλου Μαρία

Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια

 

Ακούγεται σχεδόν τρομακτικό πως η νέα γενιά (οι ηλικίες κάτω των 25 ετών) πιστεύει ότι η τρίτη ηλικία αρχίζει στα… 54 και ότι η νιότη τελειώνει μόλις κλείσουμε τα 32 μας χρόνια! Ανεξαρτήτως ηλικίας όμως, ο κόσμος πιστεύει πως η νιότη τελειώνει στα 41 και η τρίτη ηλικία αρχίζει στα 59. Οι μόνοι που θεωρούν ότι η νιότη κρατάει πολύ είναι οι ηλικιωμένοι, οι οποίοι θεωρούν τα 52 χρόνια ως τέλος της νιότης και τα 68 ως έναρξη της τρίτης ηλικίας.

Αυτές οι απόψεις αντανακλούν την αρνητική στάση που επικρατεί απέναντι στη γήρανση. Μία στάση που δεν δικαιολογείται από την αδιάκοπη αύξηση του προσδόκιμου όρου ζωής και την πρόοδο της επιστήμης, που επιτρέπει σε ολοένα περισσότερους ανθρώπους να γερνούν με απαράμιλλη χάρη. Γεγονός είναι πως οι άνθρωποι σήμερα ζουν, εργάζονται και συμβάλλουν περισσότερο στην κοινωνική και οικονομική ζωή. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, το όριο αύξησης της ηλικίας συνταξιοδότησης, ανεξαρτήτου σχεδόν του κλάδου στα 67 έτη. Οπότε οι αντιλήψεις για το γήρας πρέπει να συμβαδίζουν με την πραγματικότητα της αυξανόμενης μακροζωίας και όχι να μένουν προσκολλημένες στο παρελθόν.

Γενικά, οι αντιλήψεις αυτές είναι αρνητικές γιατί υποδηλώνουν, πως όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, τόσο πιο πολύ κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με τον κοινωνικό αποκλεισμό. Ακριβώς το αντίθετο φαίνεται να είναι όμως η πιο σημαντική ανάγκη του. Για τους ανθρώπους λοιπόν της Τρίτης Ηλικίας είναι σημαντικό να νιώθουν χρήσιμοι και να επικοινωνούν με ανθρώπους κάθε ηλικίας. Σημαντική στην συμβολή μιας καλής ψυχικής κατάστασης σε αυτή την ηλικία, είναι επίσης η εμπλοκή τους σε πολλαπλές δραστηριότητες, οι δουλειές του σπιτιού, το μαγείρεμα, τα ψώνια, η τακτοποίηση λογαριασμών και συναλλαγών με διάφορους φορείς και η φύλαξη των εγγονών. Η κάθε μορφή κοινωνικότητας και όχι ο κοινωνικός αποκλεισμός. Για τους πιο τυχερούς που διαθέτουν κάποιο κήπο ή μποστάνι η καλλιέργεια της γης φαίνεται επίσης να έχει θετικές επιπτώσεις στην γενική κατάσταση υγείας αλλά και στην διάθεσή τους. Οπότε η κοινωνικοποίηση και η αποφυγή της απομόνωσης και αδράνειας οφείλουν να είναι πρωταρχικά θέματα στα άτομα που προσέχουν ή έχουν υπό την επίβλεψή τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας.

Κάποια στιγμή, όμως, επέρχεται η φυσική φθορά και η αδυναμία του ανθρώπου να μείνει μόνος του. Τι πρέπει τότε να κάνουν τα παιδιά ή τα εγγόνια του; Αυτό που πολλές φορές ξεχνάμε είναι η φωνή, η επιθυμία του ίδιου του ηλικιωμένου. Το πρώτο πράγμα, λοιπόν, που οφείλουν να κάνουνε είναι να ρωτήσουνε τον ίδιο για το τι θέλει να κάνει με τη ζωή του. Αν δεν είναι σε θέση να απαντήσει, π.χ. γιατί βρίσκεται σε κάποιο στάδιο άνοιας, πρέπει να αναλογιστούνε όλες τις αντικειμενικές καταστάσεις αλλά και τις δικές τους επιθυμίες.  Η σύνθεση της οικογένειας και οι σχέσεις μεταξύ των μελών της, το μέγεθος του σπιτιού, η οικονομική κατάσταση, η προσωπικότητα του φροντιστή, η κατάσταση της υγείας του ηλικιωμένου πρέπει επίσης να συνυπολογίζονται. Η μεταφορά σε κάποιον οίκο ευγηρίας, όπου ο ηλικιωμένος θα λαμβάνει ικανοποιητική φροντίδα, θα μπορεί να κάνει παρέα με άλλους ηλικιωμένους και να περνά εποικοδομητικά το χρόνο του μπορεί να είναι θετική εμπειρία για τον ηλικιωμένο. Αντίθετα, η παραμονή στο σπίτι με κάποια αλλοδαπή, με την οποία δεν θα μπορεί εύκολα να συνεννοηθεί, χωρίς να βλέπει κανέναν άλλο ολόκληρη την ημέρα, μπορεί να είναι ιδιαίτερα τραυματική εμπειρία. Σε πολλές περιπτώσεις βέβαια, συναντάμε ηλικιωμένους που αρνούνται να δεχθούν εξωτερική βοήθεια, ενώ δεν θέλουν να φύγουν και από το ίδιο τους το σπίτι. Η αλήθεια είναι πως απειλείτε η αυτονομία τους και αυτό δεν είναι για κανέναν άνθρωπο εύκολο να το διαχειριστεί. Ίσως να είναι προτιμότερο να μένει κάποιος ηλικιωμένος μόνος, ακόμα και με κάποιο ρίσκο, παρά να νιώθει πως δεν είναι πια ικανός. Σε αυτή την περίπτωση όλα τα μέλη της οικογένειας βοηθάει, στο να επιβλέπουν, με συχνές καθημερινές επισκέψεις τον ηλικιωμένο. Πιθανώς να χρειάζονται κάποιες τροποποιήσεις στο σπίτι ώστε να παραμείνει ενεργητικός, αυτόνομος και να ζει με ασφάλεια.(π.χ. να τοποθετηθεί σύστημα πυρόσβεσης ή και συναγερμός). Σε κάθε περίπτωση, ο κάθε ηλικιωμένος έχει την δική του ιστορία, την προσωπικότητά του και είναι υπερήφανος. Ακόμα κι αν χρειάζεται πάνες και τρώει με κουταλάκι, δεν παύει να είναι γονιός και όχι παιδί και όλοι οφείλουνε να του συμπεριφέρονται με τον μέγιστό σεβασμό.

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

proioy fani

Μαρία Ξανθοπούλου

Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Emvolio GIF 300 x 600

 

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Who's Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 514 επισκέπτες και κανένα μέλος

ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Τελευταια Νεα

Top